آرام جان، قصه را می دانی؟

قصه مرغان و کوه قاف را

قصه سیمرغ و آینه را؟

قصه نیست حکایت تقدیر است که بر پیشانیم نوشته اند

هزار سال است که تقدیر را تاخیر می کنم

اما چه کنم با هدهد؟؟

هدهدی که عهد سلیمان تا امروز هر بامداد صدایم می زند 

تنم نازک است و بالهایم نحیف

من از راه سخت و سنگلاخ می نویسم

من از تاریکی و دوری واهمه دارم

بهار که بیاید دیگر رفته ام ، بهار بهانه رسیدن است

رفتن زیباتر است و ماندن شکوهی ندارد

گیرم که ماندم و بال بال زدم توی خاک و خاطره 

گیرم که بالم را هزار سال دیگر بسته نگاه داشتم

" بالهای بسته طعم اوج را کی خواهد چشید؟ "

راستی اگر نیامدم یعنی که آتش گرفته ام

یعنی که شعله ورم     یعنی سوختم    یعنی خاکسترم هم باد برده است

میروم اما هر جا که رسیدم پری به یادگار برایت خواهم گذاشت

می دانم که این کمترین شرط جوانمردیست

بدرود رفیق روزهای بیقراریم  قرار بمان اما در حوالی قاف
 
پشت آشیانه سیمرغ
 
آنجا که جز بال و پر سوخته نشانی ندارد.      (....)